เส้นไหมสีชาดบนผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวทอประกายล้อแสงคบเพลิง กว่าจะได้ผ้าผืนงามที่ทิ้งตัวจรดพื้นหินอ่อน รังไหมนับหมื่นต้องถูกต้มทั้งเป็นในน้ำเดือดพล่าน สัจธรรมแห่งแผ่นดินนี้เรียบง่าย—ความวิจิตรตระการตามักหยั่งรากลึกลงบนซากศพเสมอ

เกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามหยุดนิ่งสนิท บานประตูไม้สลักลายกิเลนของคฤหาสน์สกุลเหลียงเปิดกว้างออกต้อนรับ สตรีในชุดวิวาห์ก้าวเท้าลงบนพรมที่ปูลาด เธองดงามและเปราะบางราวกับแจกันกระเบื้องเคลือบใบสลวยที่ถูกจับวางลงกลางลานกว้าง สองข้างทางคือตัวแทนจากเจ็ดตระกูลใหญ่ผู้กุมชะตาแผ่นดิน ประมุขมู่ยกจอกสุราขึ้นเหนือศีรษะ นายหญิงแห่งตระกูลไป๋คลี่พัดจันทน์หอมพลางเอ่ยคำอวยพร ทุกใบหน้าล้วนประดับด้วยรอยยิ้มแช่มชื่น แสร้งสวมกอดและมอบถ้อยคำยินดีต้อนรับเข้าสู่สายเลือดแห่งตระกูลใหญ่ราวกับญาติมิตรที่รักใคร่กลมเกลียว

บนแท่นที่นั่งสูงสุด ประมุขเหลียงจ้านทอดสายตามองลงมา ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นรับกับเสียงบรรเลงดนตรีมงคล ขณะที่ปลายนิ้วของซย่าอวิ๋นจื่อ นายหญิงเอก ขยับไล่ลูกประคำหยกในมือดังกริก...กริก... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แผ่วเบา ทว่าชัดเจนในความรู้สึก คล้ายเสียงเฟืองกลไกที่กำลังเริ่มขับเคลื่อน

ลมเหมันต์พัดวูบผ่านช่องหน้าต่าง หอบเอากลิ่นกำยานกฤษณาให้ลอยอวลผสมผสานกับไอร้อนจากถ้วยชาชั้นเลิศ

ทว่าลึกเข้าไปเบื้องหลังความสว่างไสว ณ เรือนหอที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหรา ความเงียบงันกลับเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ บนพื้นระเบียงไม้หน้าห้องที่ไร้ผู้คน แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลงมากระทบซากนกตัวหนึ่ง ร่างของมันนอนนิ่งสนิท ส่วนหัวถูกเด็ดขาดกระเด็นไปตกอยู่ริมกระถางดอกไม้

ถัดขึ้นไปบนบานประตูไม้สลัก ปรากฏรอยนิ้วมือสีเลือดป้ายลากเป็นทางยาว และตรงซอกช่องไฟระหว่างบานประตูนั้นเอง จดหมายซองหนึ่งถูกเสียบคาไว้ กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยปะปนกับกระดาษที่บอกเล่าถึงความตายอันน่ากังขาของคนในตระกูล ผู้ถูกตราหน้าด้วยข้อหาคบชู้และจบชีวิตตนเองอย่างน่าเวทนา

ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยสิ่งใด หยาดโลหิตจากรอยป้ายบนประตูค่อยๆ ซึมลึกลงไปในเนื้อไม้ หยดลงกระทบพื้นหินเบื้องล่างอย่างเงียบงัน...

ณ ลานโถงกว้าง เสียงหัวเราะและการชนจอกสุรายังคงดังกังวาน ทุกชีวิตยังคงดื่มด่ำกับรอยยิ้มและคำหวานที่ปั้นแต่งขึ้นมาปกปิดรอยร้าวเบื้องลึก ขณะที่เถาวัลย์อาบพิษได้เริ่มหยั่งรากชอนไชเข้าสู่แกนกลางของคฤหาสน์ รอคอยเพียงหยดน้ำค้างแรกของรุ่งอรุณมาปลุกให้มันเจริญงอกงาม